Homeopaath

Hamamelis, of de Toverhazelaar is in het voorjaar een opvallende verschijning in de tuin. Hij bloeit al heel vroeg op het kale hout. Het struikje is in de 18e eeuw meegenomen uit Amerika.

Het werd gebruikt voor de bloedvaten, spataderen en aambeien. Het heeft een samentrekkende en vaatvernauwende werking.

Ook in de Klassieke Homeopathie wordt het gebruikt voor aambeien en spataderen. Verder wordt het gebruikt voor inwendige en uitwendige bloedingen, winterhanden en voeten.

Sambucus Nigra een prachtige naam voor een "doodgewone" struik, de Vlier. Je vindt hem overal en al eeuwen lang. De Vlier is in de oudheid al een gerespecteerde struik om zijn geneeskrachtige eigenschappen. Sommige wonderdokters(natuurgenezers) namen de hoed af voor de struik, uit respect voor zijn geneeskrachtige eigenschappen. Ook werd het in de buurt van de huizen geplant om mens en dier tegen  boze geesten en tovenarij te beschermen.

In deze tijd zou je hem ook bij de achterdeur kunnen planten. Hij heeft n.l. een sterke geur, die muggen schijnt te weren. Van de bloesem kun je thee maken en van de bessen vlierbessensiroop.

Wat zijn dan die geneeskrachtige eigenschappen waarvoor de Vlier vroeger gebruikt werd. Het is bloedzuiverend, laxerend en urine en zweet afdrijvend.

In de Homeopathie wordt het middel gebruikt tegen overvloedige transpiratie, bij benauwdheid en huidklachten.

Pulsatilla, of Wildemanskruid (paasbloem) is in Nederland niet meer in het wild te vinden. Maar het is wel als tuinplant te koop in verschillende kleuren. Het is een lieflijk plantje  en bloeit in de lente. Na de bloei ontstaan er bijzonder vruchten met een soort pluimpje of kwastje. Ook dan is de plant nog decoratief. Hij smaakt erg bitter en scherp en brandt daardoor op de tong. Het is dus niet aan te raden de plant puur te gebruiken.

Pulsatilla werd vroeger gebruikt tegen o.a. verlammingsverschijnselen, darmproblemen  en depressies.

De Klassiek homeopaat gebruikt Pulsatilla bij verkoudheid en dan m.n. als er sprake is van overvloedige afscheiding. En voor klachten over de spijsvertering. Verder kan het gebruikt worden voor menstruatieklachten en bij emotionele problemen.

Digitalis purpurea, vingerhoedskruid: Het is een behoorlijk giftige plant, maar staat toch in menig tuin. Het is ook een prachtig schouwspel, als je er een paar in de tuin hebt. Ze vallen wel op, ook door hun hoogte. Het is ook al een heel oud geneesmiddel. Het werd  vroeger al gebruikt om wonden te genezen. Zelfs de reguliere geneeskunde heeft dit kruid ontdekt. Het wordt gebruikt bij hartproblemen.

Ook de Klassiek Homeopaat gebruikt dit middel voor hartproblemen.

Waarschuwing: Ga er nooit zelf mee experimenteren want de plant is zeer giftig en kan bij verkeerd gebruik dodelijk zijn.

Hypericum, hertshoorn: In de volksmond wordt het meestal Sint-Janskruid genoemd. De plant kan allergie veroorzaken na contact met de bloemen en bladeren. Vooral zonlicht kan dan irritatie en jeuk op de huid geven.

In de 16e eeuw werd het al beschreven als van onschatbare waarde voor diepe snijwonden. Verder werd het gebruikt voor geelzucht en koorts.

In de Homeopatie wordt het gebruikt voor zenuwpijnen en het heeft een algemeen kalmerende werking. Ook wordt het veel na een ongeval of een operatie gebruikt, vooral als er zenuwen beschadigd zijn of op plaatsen waar veel zenuwuiteinden zitten, zoals vingers, ruggegraat en ogen.

Thuja occidentalis, de levensboom of wel conifeer. Thuja is een verbastering van het Griekse woord thero, wat zuiveren betekend. Toch is het een giftige struik.

De jonge takken worden al eeuwen gebruikt in de kruidengeneeskunde bij o.a. wratten, hoest, jicht en reumatische pijnen.

In de homeopathie heeft deze struik vele toepassingen. Het wordt  gebruikt voor veel huidaandoeningen, zoals wratten en een vette huid. En bij infecties van de urinewegen en vagina. Verder wordt het wel voorgeschreven bij vies ruikende transparatie, hoofdpijn door stress en tandbederf. Het zijn vaak gevoelige mensen met een laag zelfbeeld en slecht slapen die dit middel nodig hebben.

Allium cepa, rode ui: De ui in vele varianten wordt overal ter wereld gebruikt. Een van de oudste gekweekte planten. Onmisbaar in de keuken. We weten allemaal dat de ui stoffen bevat die de traanklieren prikkelen, hebben dat waarschijnlijk ook allemaal wel eens ervaren. Het krachtigst is de rode ui, Allium Cepa. Hij is al eeuwen bekend om zijn geneeskrachtige werking bij verkoudheid, hooikoorts enz.

In de homeopatie wordt het gelijke met het gelijkende bestreden. Het is daarom niet verwonderlijk dat de rode ui wordt voorgeschreven bij aandoeningen, die als belangsrijkste symptonen b.v. tranende ogen en een loopneus hebben. We denken dan aan hooikoorst en verkoudheid. Ook wordt het wel gebruikt voor zenuwpijn.

Calendula officinalis, de goudsbloem. Ook deze plant werd in de oudheid al geroemd om zijn geneeskrachtige werking. Het was het middel voor huidaandoeningen en  werd gebruikt als ontstekingsremmer. De tinctuur werd gebruikt bij snijwonden. Het heeft ook in deze tijd reeds een reputatie opgebouwd. Het komt in menig crème en zalfje voor.

De homeopaat gebruikt het als ontsmettend middel en bij snijwonden. Het werkt ook bloedstelpend b.v. na het trekken van een tand of kies. Bovendien is ook een probaat middel tegen keelpijn als gorgeldrank. Het wordt ook veel gebruikt door vroedvrouwen. Het geeft verlichting en een snellere genezing bij uitscheuren na de geboorte.

Bellis Perrenis: Het madeliefje is een schattig klein bloemetje. Toch wordt het beschouwd als onkruid. Hier is de volgende spreuk ook op van toepassing: "Het verschil tussen kruid en onkruid is een oordeel".

Het madeliefje werd in de Middeleeuwen al gebruikt voor kneuzingen. Het werd daarom ook wel kneuskruid genoemd.

In de homeopatie was het tot voor kort niet een groot middel. Het werd voornamelijk gebruikt bij verwondingen en kneuzingen.

In 2005 en 2006 is er aan het Kentcollege in Meppel een geneesmiddelenproof van Bellis Perenis gedaan. Daar kwamen meer symptomen naar voren. Het helpt goed bij trauma, zeg maar kneuzing van de ziel en niet assertief genoeg zijn. Na inname voelt men o.a. meer kracht en levenslust.

Arnica Montana, valkruid:  Hoewel dit kruid niet echt dichtbij groeit, je vind het in Europa in de bergen en verder in Siberië, vind ik dit zo’n prachtig kruid dat ik er toch iets over wil zeggen hier. Vroeger kauwden bergbeklimmers al op het kruid, na een val (de volksnaam zegt het al) en om o.a. spierpijn te voorkomen.

De arnicazalf is bij ons al redelijk ingeburgerd, gewoon verkrijgbaar bij de drogist.  Homeopathisch is het een belangrijk middel bij eerste hulp bij ongelukken, hersenschudding, operatie, bevalling en shock.